درس بزرگ جام جهانی برای فوتبال ما؛ اینجا جایی برای ضعیف‌ها نیست

به گزارش -.

اگر به هر دوستی در دنیای فوتبال از مهم ترین دستاورد حضور ایران در جام جهانی آمریکا بگویید، می توانید درس های بسیار بیشتری از لیست 26 بازیکنی که کاله نویی برای جوانان به دست آورده است، فهرست کنید. از فوتبال امروزی که جای نامردی ندارد تا پایان دوران بهانه گیری و فرافکنی! اما بدون شک بسیاری به نکته خاصی اشاره خواهند کرد. گالی نویی چه می‌گفت وقتی تیمش حتی بعد از 24 ساعت همچنان به صعود امیدوار بود.

در فوتبال ایران گاهی اتفاقات ورزشی و غیرورزشی نتایج و سرنوشت تیم ها را تغییر می دهد. امثال گالی نویی که از همان مکتب می آیند، طبق رسم قدیمی، وقتی تلاش خودشان به نتیجه نمی رسد، دست به دامان دیگران می شوند.

از اینجا به بعد، پرونده دو بخش پیدا می کند. اگر مثل قهرمانی لیگ هشتم – استقلال باید در مشهد نامه ببرد و منتظر شکست ذوب آهن از فولاد در اهواز باشد – مجید جلالی بیاید ذوب آهن را برد، قلعه نویی فریاد می زند که جلالی مرد! و اگر اتفاقی شبیه لیگ چهاردهم بیفتد – یکی از چهار مدعی قهرمانی در روز پایانی قلعه استقلال نووی بود که پس از مسابقات در رده پنجم ایستاد! -و بعدش انواع اتهامات به صحنه میاد!

در کل این باور که جایی غیر از خودمان وجود دارد که بتوانیم به آن امیدوار باشیم یا ترس از آسیب دیدن تیم ما در این جام جهانی رنگ باخته است. بعد از بازی ایران و مصر ما به سه بازی امیدوار بودیم که اگر یکی از آنها به نفع ما بود، ایران به مرحله بعد صعود می کرد، اما دستاورد بزرگ در جام حذفی این است که اینجا هیچکس برای هیچکس بازی نمی کند!

در دنیای مدرن، در هر زمینه و تخصصی، از سیاست گرفته تا ورزش، از اقتصاد تا هنر، همه به دنبال منافع خود هستند. دیگر نه دوستی و دشمنی است و نه هدایت و تقابل. همه چیز در لحظه ای مفید است که می تواند یک شریک قدیمی را به دشمن و بالعکس از یک دشمن قدیمی به دوست و همراه تبدیل کند.

در جام جهانی به ما ثابت شد که باید زانو بزنیم و بایستیم. در فرهنگ ما ضرب المثل هایی در این زمینه وجود دارد. از پشت سرم جز ناخن هایم نپرس تا همسایه ها به من کمک کنند تا جفتی بیاورم، اما قلعه نویی و شاگردانش مانند بچه های مدرسه ای قرن های قبل، دوباره عقب نشستند و منتظر بودند که دیگران کاری را که خودشان نمی توانستند انجام دهند!

نتیجه این تفکر روشن است: به جای اینکه منتظر دیگران باشیم و در جمع تیم های برتر قرار بگیریم باید خودمان را ارتقا می دادیم. این صعود چه لذتی دارد وقتی نتیجه تلاش خودمان نیست؟

در پایان این آخرین صحبت های قالی نویی است که انگار می دانست سوت پایان خداحافظی اش از جام جهانی است. در سه دیدار بعدی مقابل امیر هیچ روزنه امیدی دیده نمی شد. با سخنان خدا به ما سازگار نیست، زیرا با عبارت «شاید این برای من امتحان الهی باشد» شروع و پایان یافت و هر دو به یک اندازه اشتباه هستند!

اینجا همه با خدا هستند و میدان رقابت، بندگان خداست و هر که بهتر باشد موفق شده است. همه فوتبالیست‌ها حرف‌های فرگوسن را شنیده‌اند که در اولین بازی خود روی نیمکت آبردین به عنوان مربی متوجه شد که تیم حریف خدا را دارد، پس باید خودش را امتحان کند. عدل خدا به این معناست که بین بندگانش اختلافی نباشد و هر که بیشترین تلاش و کوشش را بکند به حقش برسد.

یعنی هر فردی مسئول اعمال و تصمیمات خود است. و آن جمله آخر، اگر امیر خود را نماینده 90 میلیون ایرانی یا حداقل مربیان ایرانی می دانست، اگر باور می کرد همه امید مردم به نتایج تیمش است، هرگز از تجربه شخصی خدا با خودش حرف نمی زد!

خدایی که نماد عدالت و انصاف است، در فوتبالی که نتایج یک تیم می تواند زندگی میلیون ها نفر را تحت تاثیر قرار دهد، چرا بسیاری از بندگانش به خاطر یک نفر و امتحان او اذیت می شوند؟